• Síguenos:

Podemos non libra do etiquetado

O líder de Podemos falou en Barcelona. Moita carga política e non menor dose simbólica. Fíxoo ao día seguinte de que unha nova enquisa o situase como segunda forza española, por diante do PSOE e a moi pouca distancia do Partido Popular. Se dentro dun ano as urnas deparasen un tal reparto de escanos no Congreso, estaríamos, certamente, diante dun tsunami político.

Enténdese ben a preocupación dos uns e dos outros. A dereita e a esquerda. En principio, a presenza no escenario dunha nova forza política na esquerda perxudica á propia esquerda e favorece á dereita. Xa se sabe: divide e vencerás. O sistema electoral penaliza a disgregación do voto.

Luces vermellas de alarma no PSOE. Nervios, presas e, de novo, esa vella e suicida imaxe de falta de unidade pois, só uns meses despois de parir un novo líder, xa lle están segando a herba desde os mesmos despachos socialistas en que o concibiron.

Mentres, Izquierda Unida, sumida nos propios conflitos internos, ve impotente como os Iglesias-Monedero-Errejón-Bescansa e compañía lles rouban a carteira, o espazo e os votantes. O tempo dirá se a aparición de Podemos afecta ao mapa político non seu conxunto ou, na práctica, só modifica a correlación de forzas esquerdistas.

Había expectación por ver en qué lado da maniquea raia do soberanismo se colocaba Podemos. Porque á forza emerxente na esquerda tampouco lle vai nada ben que, xusto neste momento, a obriguen a se decantar e escoller, sen matices, entre branco e negro. A mesma fenda que desfixo o PSC, que tensa ICV, que acabará coa coalición Convergencia–Unió.

Pablo Iglesias tenta reconducir o seu discurso sobre o eixe dereita/esquerda ou, se se prefire, neoliberalismo/progresismo, e alonxalo da cuestión territorial. Por iso cargou contra a Generalitat que, gobernada pola dereita catalana, impuxo, ela a primera e con máis dureza ca ningúen, unha inxusta austeridade merkeliana para enfrontar a crise.

Coido que o seu esforzo por librar do gran debate catalán non lle vai dar moito resultado. Resulta moi difícil hoxe caer por Cataluña cun discurso que non é nin centralista, nin independentista, pero tampouco representa unha terceira vía. Consignas como a de falar de "país de países" xa estaban inventadas hai moito tempo.

Con poucas opcións de saír vitorioso do envite, Iglesias procura fuxir do encasillamento a golpe de retórica escapista. Hai unha raia trazada no chan e seica ninguén é quen de esquivar esa liña de etiquetaxe. Tampouco Podemos, unha forza á que, a día de hoxe, as enquisas só lle dan 10/11 escanos no fragmentado Parlament (sobre un total de 135), pero segue a subir no escenario estatal.

Federico Cocho

Enviaremos un mensaje al correo indicado con el enlace que deberás clicar para completar el alta. No recibirás ningún boletín hasta entonces. Política de privacidad